Bir Memleketin Sesi Kısılırsa

Bir Memleketin Sesi Kısılırsa Arb. Av. Hafize Özdilek AnatoliaPress Bir ülkede insanların ne düşündüğünü anlamak için yalnızca söylediklerine bakmak yetmez. Söylemekten vazgeçtiklerini de dinlemek gerekir. Bir toplantıda yarım bırakılan cümleye, yayımlanmadan silinen yazıya, “Başıma iş almayayım” diyerek geçiştirilen soruya… Çünkü toplumsal sessizlik her zaman huzurun işareti değildir. Bazen insanların konuşmanın bir şeyi değiştireceğine inanmadığını, bazen de konuşmanın bedelinden korktuğunu gösterir. Oysa bir memleketin geleceği, insanlarının söz söyleme cesaretiyle yakından ilgilidir. Öğretmen sınıfındaki sorunu anlatamıyorsa, çalışan hakkını isteyemiyorsa, gençler itiraz ettiklerinde saygısızlıkla suçlanıyorsa, sorunlar çözülmez. Yalnızca görünmez hale gelir. Görünmeyen sorunlar da zamanla daha ağır bir hesap olarak karşımıza çıkar. Bugün birbirimizi dinleme konusunda ciddi bir sınav veriyoruz. Bir düşünceyi değerlendirmeden önce sahibinin kimliğine bakıyoruz. Hangi görüşten, hangi şehirden, hangi çevreden olduğunu öğrenince söyleyeceklerini zaten biliyormuş gibi davranıyoruz. Böylece konuşmalar karşılaşmaya, karşılaşmalar kamplaşmaya dönüşüyor. Ortak hayatımızı ilgilendiren meseleler, kimin kazandığının sayıldığı tartışmaların içinde kayboluyor. Bunun gündelik hayatta çok somut sonuçları var. Bir mahallenin ulaşım sorunu, bir okulun eksikleri, bir ailenin geçim sıkıntısı yeterince konuşulmadan tarafların birbirine yönelttiği suçlamalar arasında unutulabiliyor. Oysa o otobüsü bekleyen insanın, o sınıfta ders gören çocuğun, ay sonunu hesaplayan ailenin çözüm bekleyecek zamanı daralıyor. Basının sorumluluğu tam da burada başlar. Gazetecilik, güçlü kişilerin açıklamalarını aktarmakla tamamlanmaz. Açıklamanın arkasındaki gerçeği araştırmayı, sorulmayan soruyu sormayı ve sesi daha az duyulan insanların hayatına bakmayı gerektirir. Bir kararın ne zaman alındığı kadar, kimin hayatını nasıl değiştirdiği de haberdir. Bu sorumluluk, hızın her şeyin önüne geçtiği bir dönemde daha da ağırlaşıyor. Bir iddia birkaç dakika içinde binlerce kişiye ulaşabiliyor; düzeltmesi ise aynı ilgiyi görmeyebiliyor. İlk paylaşan olmak uğruna doğrulamadan vazgeçildiğinde, zarar yalnızca habere konu olan kişiye verilmez. Okurun gerçeği öğrenme imkanı da zedelenir. Bu yüzden güvenilir bir yayın, okurundan sürekli kendisine inanmasını istemek yerine, ona inanması için gerekçe sunmalıdır. Kaynağını göstermeli, bilmediği yerde bunu söylemeli, hata yaptığında düzeltmelidir. Güven böyle oluşur; zaman içinde, her haberle yeniden sınanarak. Anadolu’nun anlatılmayı bekleyen sayısız hikayesi var. Büyük şehirlerin gündemine giremeyen emek, küçük yerleşimlerin biriken sorunları, gençlerin gelecek arayışı, kadınların hayatı ayakta tutan çabası… Bu hikayeleri duyurmak, insanların kendi yaşadıkları ülkeyi daha iyi tanımasını sağlar. Birbirimize uzak sandığımız hayatların ne kadar ortak olduğunu da gösterir. Bir memleket, insanları konuşabildiğinde ve söyledikleri karşılık bulduğunda güçlenir. Bunun için hepimize düşen küçük ama zor bir görev var: Cevap vermeye hazırlanmadan önce dinlemek, paylaşmadan önce doğrulamak, haksızlığı gördüğümüzde yüzümüzü çevirmemek. Bugün sözüne yer açmadığımız bir insanın yaşadığı sorun, yarın hepimizin meselesi olabilir.